Polski Fiat 125p
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
Polski Fiat 125p – samochód osobowy produkowany w FSO na Żeraniu od 28 listopada 1967[1] do 29 czerwca 1991 na podstawie umowy licencyjnej z włoską firmą FIAT z 1965 roku. Po wygaśnięciu licencji w 1983 r. zmieniono nazwę na FSO 125p.
Historia modelu [edytuj]
Powrót Polskiego Fiata nastąpił po 26 letniej przerwie (po Polskim Fiacie 508). W tym okresie wiele się zmieniło na świecie, zarówno w konstrukcjach samochodów, jak i w metodach ich wytwarzania. Koncerny samochodowe, przeznaczając olbrzymie środki na badania i rozwój konstrukcji, dokonały wielkiego postępu technicznego. Sprzyjała temu koniunktura światowa i ogólny pęd do motoryzacji. Ilustrują to wyraźnie liczby: podczas gdy w roku 1938 w ośmiu najbardziej zmotoryzowanych krajach świata ( USA, Wielka Brytania, Francja, Niemcy, Kanada, Włochy, Szwecja i Japonia) liczba zarejestrowanych pojazdów mechanicznych wynosiła niewiele ponad 28 milionów, to w roku 1965 wzrosła ona do 145 milionów.
Koncepcja rozwoju przemysłu motoryzacyjnego w Polsce rodziła się nie bez poważnych trudności. Grono ludzi obdarzonych umiejętnością spojrzenia w przyszłość motoryzacji oraz zdających sobie sprawę, jak istotną rolę odgrywa ten przemysł w rozwoju wielu dziedzin gospodarki i w kwestii zatrudnienia, musiało pokonać niemałe opory, aby wreszcie uzyskać zrozumienie i poparcie dla inicjatywy zmierzającej do rozwoju przemysłu samochodów osobowych w oparciu o współpracę z którymś z czołowych producentów światowych. W połowie roku 1965 ówczesny dyrektor naczelny Zjednoczenia Przemysłu Motoryzacyjnego, Tadeusz Wrzaszczyk wraz ze swoimi najbliższymi współpracownikami – zastępcą do spraw technicznych Andrzejem Jedynakiem, zastępcą do spraw eksportu Andrzejem Góreckim oraz ówczesnym dyrektorem FSO Witoldem Drylem – przystąpili do konkretnych działań mających na celu rozbudowę Fabryki Samochodów Osobowych na Żeraniu i uruchomienie w niej produkcji nowoczesnego modelu samochodu.
Rozglądając się w poszukiwaniu potencjalnego partnera współpracy, nie przypadkiem skierowano wzrok w stronę Turynu. FIAT dokonał w ciągu ostatniego ćwierćwiecza ogromnego skoku naprzód, stając się jednym z potentatów światowego przemysłu samochodowego.
W dniu 22 grudnia 1965 roku zawarta została między Fiatem a Motoimportem – centralą handlu zagranicznego reprezentującą wówczas polski przemysł motoryzacyjny (której działalność przejął następnie utworzony w 1968 roku POL-MOT) – umowa licencyjna na uruchomienie w Fabryce Samochodów Osobowych na Żeraniu produkcji nowoczesnego samochodu osobowego. Wybór padł na samochód, którego część mechaniczna wywodzi się z produkowanego w Turynie Fiata 1300/1500, karoseria wzięta została z modelu 125, którego wypuszczenie na rynek nastąpiło w 1967. Nowy samochód więc nie miał odpowiednika wśród produkowanych w Turynie, ułatwiło to uzyskanie ważnych dla strony polskiej uprawnień eksportowych na rynki zachodnie.
Dodatkową trudnością techniczną jest to, że konstrukcja nadwozia samochodu 125 nie jest jeszcze przez Fiata do końca dopracowana z uwagi na wspomniany termin uruchomienia produkcji. Ale gra warta była świeczki, chodziło bowiem o to, żeby nowy samochód z Żerania został wypuszczony tylko parę miesięcy później od turyńskiego 125. Towarzyszyła temu poważna reorganizacja całego polskiego przemysłu motoryzacyjnego, polegająca głównie na specjalizacji poszczególnych zakładów kooperujących z FSO. W kwietniu 1966 roku rozpoczęło pracę biuro Motoimprotu w Turynie, mające za zadanie koordynację współpracy technicznej i handlowej między zainteresowanymi przedsiębiorstwami polskimi a biurami Fiata. W drugiej połowie 1966 roku rozpoczęła się przeprowadzana na szeroką skalę akcja szkoleniowa polskich techników w zakładach Fiata i jego kooperantów. Łączny koszt zakupu licencji i maszyn wyniósł 2,764 mld złotych oraz 32,450 mln dolarów[1].
PF 125p (1967-1973) [edytuj]
Mimo powstania udanych prototypów (Syrena 110 czy Warszawa 210), w 1965 roku władze Polski zdecydowały, że przestarzałe technicznie i technologicznie modele należy zastąpić pojazdem licencyjnym. Wiązało się to z m.in. koniecznością pozyskania nowych technologii produkcji[2]. Umowę licencyjną podpisano 22 grudnia tego samego roku[2]. Wkrótce rozpoczęto proces modernizacji warszawskiej fabryki. Do produkcji nowego samochodu potrzebne były nowoczesne i precyzyjne maszyny. Zostały one zakupione od renomowanych europejskich i amerykańskich producentów[2].
Na podstawie zawartej umowy, Fiat przygotował dla Polski model 125p[2]. Był to średniej klasy sedan wyposażony w klasyczny układ napędowy - wzdłużnie zamontowany z przodu silnik napędzał koła tylne. Układ hamulcowy oraz nadwozie zostało przeniesione do 125p z Fiata 125. Podwozie wraz z układem napędowym zaadaptowano z powoli wycofywanego już z produkcji Fiata 1300/1500[2].
Montaż rozpoczęto 28 listopada 1967. Seryjną produkcję podjęto początkiem następnego roku[2].
Do napędu użyto czterosuwowego, czterocylindrowego, chłodzonego cieczą silnika rzędowego o pojemności 1.3 litra. Wyposażony był on w rozrząd typu OHV napędzany łańcuchem. Blok silnika odlany został z żeliwa, głowica zaś ze stopów lekkich. Kuty wał korbowy podparto na trzech łożyskach. Samochód wyposażono w instalację elektryczną o napięciu 12 V, ładowanie zapewniał alternator o mocy 580 W[2]. Silnik zblokowany był z w pełni zsynchronizowaną, czterobiegową, manualną skrzynią biegów. Użyto sterowanego hydraulicznie jednotarczowego sprzęgła suchego. Wybór biegu odbywał się poprzez dźwignię umieszczoną w kolumnie kierownicy. Moment obrotowy przenoszony był na koła tylne poprzez dzielony wał napędowy na most tylny. Samochód wyposażono w mechanizm różnicowy[2].
W modelu zastosowano nowoczesne hamulce tarczowe na obydwu osiach. Jednoobwodowy układ sterowany był hydraulicznie, wyposażono go dodatkowo w mechanizm wspomagający[2]. W przedniej osi zastosowano niezależnie zawieszenie oparte na podwójnych wahaczach poprzecznych, dodatkowo użyto stabilizatora skrętnego. Zawieszenie tylne było układem zależnym, wykorzystano w nim resory piórowe i amortyzatory teleskopowe[2].
W drugim roku po rozpoczęciu seryjnej produkcji, do gamy jednostek napędowych dołączono motor o pojemności 1,5 litra. Była to w zasadzie jednostka 1.3 o powiększonej z 72 do 77 mm średnicy cylindra. Zmodyfikowano także konstrukcję gaźnika oraz wentylatora chłodnicy. Wprowadzone zmiany zaowocowały wzrostem mocy maksymalnej o 10 koni mechanicznych, samochód mógł rozpędzić się do prędkości ponad 150 km/h[2].
Samochód był wciąż udoskonalany. W 1971 roku wprowadzono mechanizm blokady kierownicy oraz zmodernizowany, dwuobwodowy układ hamulcowy na miejsce starego jednoobwodowego. Dodatkowo oś tylna została wyposażona w korektor siły hamowania. W kolejnym przygotowano szereg innych modernizacji, dotyczyły one między innymi: układu chłodzenia, przeniesienia dźwigni zmiany biegów z kolumny kierowniczej na podłogę czy też poprawy ergonomiczności wnętrza[2]. Do gamy jednostek napędowych planowano dołączenie nowych odmian dotychczasowo stosowanych silników.
PF 125p (1973-1975) [edytuj]
W 1972 roku produkcję samochodu FSO Syrena przeniesiono z Żerania na Śląsk, do Bielsko-Białej. W ten sposób zwolniono powierzchnię Zakładu nr 1. Została ona przeznaczona na produkcję pochodnych od PF 125p: pickupa, kombi i sanitarki[3]. Zmodernizowano także część istniejących już zakładów zajmujących się produkcją modelu. Zaowocowało to wzrostem wydajności fabryki[3]. Wzrastać zaczęła także liczba samochodów eksportowanych[3], Polski Fiat 125p został zaprezentowany nawet na wystawie w Nowym Jorku, w 1974 rozpoczęto eksport na rynek brytyjski[3].
W 1973 roku Fiat 125p doczekał się poważniejszych zmian konstrukcyjnych. Ze względu na panujące wówczas normy bezpieczeństwa zmieniono klamki drzwi na kasetowe oraz poprawiono sposób montażu lusterka wstecznego[3]. Zastosowano nową atrapę chłodnicy - w miejsce dotychczas stosowanej chromowanej montowano plastikową czarną[3]. Zmodernizowano konstrukcję przednich foteli przystosowując ją do montażu zagłówków. Zmodernizowano także układ zawieszenia pojazdu, czteropiórowe resory z tyłu zastąpiono dłuższymi dwupiórowymi, zastosowano także nowe tylne amortyzatory[3].
Od 1974 roku samochody wyposażano w nowy typ przekładni kierowniczej. Zmniejszono średnicę koła kierownicy, zaczęto używać dzielonej kolumny kierownicy, co podnosiło bezpieczeństwo kierowcy w razie wypadku[3]. Wycieraczki wyposażono w programator pracy. Zmodyfikowano układ elektryczny samochodu[3].
PF 125p MR'75 (1975-1983) [edytuj]
W 1975 roku przygotowano kolejną wersję Polskiego Fiata 125p, MR'75. Charakteryzował się on zmodernizowaną ścianą przednią nadwozia (nowa atrapa chłodnicy, inne ramki reflektorów, szerokie klosze kierunkowskazów i lamp pozycyjnych) jak i ścianę tylną (w miejsce wąskich pionowych kloszy zastosowano szerokie umieszczone poziomo)[4]. Samochód wyposażono także w ozdobne listwy po bokach nadwozia i nowe kołpaki oraz zderzaki. Modyfikacjom poddano także wnętrze, poprawiono deskę rozdzielczą, przystosowano ją do ewentualnego montażu obrotomierza i radioodbiornika[4]. W samochodzie zastosowano także nowy typ urządzenia grzewczego o większej wydajności, wraz z nim zdecydowanie poprawiono system wentylacji wnetrza - dodano nowe dysze nadmuchu powietrza na desce rozdzielczej i zmodernizowano system odprowadzania zużytego powietrza na słupkach tylnych. Oprócz tego w fotelach przednich zaczęto montować zagłówki regulowane. Pojawiła się opcja montażu podgrzewania szyby tylnej[4].
Zmodernizowano również dostępne jednostki napędowe, zmieniono wałek rozrządu i nastawy gaźnika. Modyfikacje te zaowocowały wzrostem mocy maksymalnej o 3,7 kW, silnik 1300 osiągał moc 65 KM, a wersja 1500 - 75 KM. Dzięki zastosowaniu w konstrukcji m.in. akumulatora w szczelnej obudowie czy opon promieniowych, samochód spełniał ówczesne europejskie wymagania homologacyjne[4].
Pod koniec roku 1976 przygotowano kolejny zestaw modyfikacji dla samochodu. W jego skład wchodziły między innymi: nowy tylny most napędowy polskiej konstrukcji, drobne zmiany w konstrukcji gaźnika, poprawiono skuteczność hamulca postojowego, usunięto uchylne szybki w drzwiach przednich. Dla wersji kombi przygotowano wycieraczkę szyby tylnej wraz ze spryskiwaczem[4]. W 1976 roku wyprodukowano 101050 sztuk modelu, co łącznie dawało wynik około 568000 wyprodukowanych PF 125p[4]. W roku 1977 powstała niewielka seria egzemplarzy ze zmodyfikowaną ścianą przednią wyposażoną w prostokątne reflektory[4].
W roku 1978 wprowadzono do produkcji Poloneza, następcę modelu 125p. Początkowo planowano zakończenie produkcji przestarzałego już PF 125p maksymalnie do roku 1982, jednakże oba samochody produkowane były jednocześnie przez prawie 13 kolejnych lat (do 1991)[4]. Rozpoczął się proces ujednolicania konstrukcji obydwu samochodów. Do Polskiego Fiata 125p adaptowano nowocześniejsze elementy konstrukcyjne z Poloneza[4].
PF 125p C (1981-1983) [edytuj]
Po wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981, warszawska fabryka została odcięta od dostaw części zza granicy. Odbiło się to niekorzystnie na jakości produkowanych samochodów. Pojazdy były pozbawiane wielu elementów ozdobnych i wyposażenia dodatkowego. Dodatkowo spadła jakość ich produkcji[4]. W tym czasie powstała zubożona wersja 125p C. Została ona przeznaczona wyłącznie na polski rynek. Jej powstanie wiązało się z pogarszającą się sytuacją gospodarczą kraju i trudnościami w imporcie części zamiennych, zwłaszcza za dewizy.
FSO 125p (1983-1991) [edytuj]
1 stycznia 1983 roku wygasła umowa licencyjna między Fiatem a FSO, w związku z tym musiano zmienić nazwę auta na FSO 125p[4]. Wiązało się to z wprowadzeniem nowego znaczka na kracie wlotu powietrza. W tym samym roku wprowadzono alternator oraz wskaźniki temperatury wody i poziomu paliwa z FSO Poloneza MR'83. W kwietniu 1983 roku ostatecznie zubożono nadwozie. Usunięto lampy boczne kierunkowskazów, wprowadzono małe czarne kołpaki, usunięto lampki oświetlenia bagażnika, zapalniczki, oświetlenie schowka, usunięto programator wycieraczek, listwy zewnętrzne z drzwi, odblaski drzwiowe oraz wprowadzono małe podłokietniki. W 1986 wprowadzono ostatnią modyfikację dodając światło przeciwmgłowe tylne[4]. Produkcja 125p pod nazwą FSO trwała 8 lat[4].
Ostatni egzemplarz wyprodukowano 29 czerwca 1991. Ogółem w FSO wyprodukowano 1 445 699 tych aut.[5] Eksport i eksport wewnętrzny objęły 874 966 szt., w tym eksport – 586 376 szt, wysyłanych do około 80 krajów. Wśród największych odbiorców były takie kraje jak Wielka Brytania – 48 370 szt., oraz Francja – 27 663 sztuk. Eksport i eksport wewnętrzny szybko rosły i przykładowo wynosiły: 1968 – 1876 sztuk, 1969 – 9593 sztuk, 1975 – 82 909 sztuk (w tym standardy montażowe). Eksport wewnętrzny wzrósł z 1876 sztuk w 1968 do 21 818sztuk w 1973 roku.
Dane techniczne [edytuj]
Rodzaj silnika czterosuwowy benzynowy
Liczba i układ cyl. 4 w układzie rzędowym
Pojemność silników/moc
1295 /1300/cm3/65 KM
1481 /1500/cm3/75 KM
1481 /1500/cm3/82 KM wersja AB wzmocniona
1598 /1600/cm3/87 KM wersja CB
Moment obrotowy
1500AA/75 KM/115 Nm przy 3200 obr/min
1500AB/82 KM/114 Nm przy 3400 obr/min
1600CB/87 KM/132 Nm przy 3800 obr/min
Prędkość obrotowa przy maksymalnej mocy
sil. 1300 (60 KM) – 5400 obr/min
sil. 1300 (65 KM) - 5200 obr/min
sil. 1500 – 5400 obr/min.
Kolejność zapłonu 1 – 3 – 4 – 2
Liczba biegów 4 + wsteczny , skrzynie 5. biegowe montowano po 1985 r.
Opony 5,60 SR -13 (dziś 165/80x13)
Ciśnienie w oponach przód 0,17 MPa, tył 0,19 MPa
Masa własna: 1300 - 970 kg
prędkość maksymalna – 140 km/h
przyśpieszenie 0-100 km/h
- od ok. 22,0 s. (1300/60 KM od 1968 r.); - do ok. 18,5 s. (1300/65 KM od 1975 r.)
Masa całkowita 1420 kg
Maksymalna masa przyczepy bez ham. – 500 kg, z ham. – 1000 kg
Zdolność pokonywania wzniesień
silnik 1300
bieg I 35% II 20% III 13% IV 6% wsteczny 36% - 1300/60 KM
silnik 1500
bieg I 41% II 23% III 14% IV 8% wsteczny 42% - 1500/ 75 KM
Wymiary w mm dł./szer./wys. – 4226/1630/1440
Rozstaw osi w mm 2506
Rozstaw kół przód/tył w mm 1298/1275
Hamulce przód i tył tarczowe
Poj. zbiornika paliwa 45 l
Zużycie paliwa średnie (ECE: 90/120/miasto) silników OHV:
1300 60 KM – 8,2 l/100 km, 65 KM - 8,0 l/100 km
1500 70 KM – 8,5 l/100 km, 75 KM - 8,2 l/100 km
1500/5b 82 KM - 7,8 l/100 km
1600/5b 87 KM - 7,6 l/100 km
nadwozie samonośne, 5-miejscowe, 4-drzwiowe, metalowe
silnik 4-suwowy, 4-cylindrowy, rzędowy, chłodzony cieczą, umieszczony z przodu napędza koła tylne
średnica cylindrów x skok tłoka/poj. skokowa – 72 × 79,5 mm/1295 cm³ oraz 77 × 79,5 mm/1481
moc maksymalna silników OHV po 1975 r.:
- 65 KM (1300) – DIN przy 5400 obr./min.,
- 75 KM (1500) - DIN przy 5400 obr./min.,
- 82 KM (1500) - DIN przy 5200 obr./min.,
- 87 KM (1600) - DIN przy 5200 obr./min.,
stopień sprężania 8,8:1
skrzynka przekładniowa 4-biegowa, całkowicie synchronizowana, sterowana dźwignią umieszczoną w podłodze
zawieszenie przednie; niezależne, górne i dolne trójkątne wahacze poprzeczne, sprężyny śrubowe, amortyzatory teleskopowe, stabilizator, drążki reakcyjne
zawieszenie tylne; sztywna oś tylna, dwa wzdłużne resory 2-piórowe, amortyzatory teleskopowe, drążki reakcyjne
hamulce dwuobwodowe ze wspomaganiem, tarczowe na 4 koła, korektor siły hamowania przy osi tylnej, hamulec ręczny mechaniczny na koła tylne
ogumienie o wymiarach 165S-13
masa własna pojazdu silnik 1500/1600 OHV od 1975 r.- 1020 kg
prędkość maksymalna – silnik OHV 1500 70 KM -150km/h, 75 KM -155km/h, 82 KM -160 km/h,
prędkość maksymalna - silnik OHV 1600 87 KM -165km/h
przyśpieszenie 0-100 km/h:
* od ok. 18 s. (1500/70 KM od 1971 r., oraz później wersji "odprężonej" na rynek chiński)
* do ok. 16 s. (1500/75 KM od 1975 r.) lub ok. 14 s. (1600/87 KM od 1986 r.)
zużycie paliwa ok. 10 l/100 km przy szybkości 110 km/h - dla wersji 1500/70 KM 1971-1974
Silniki [edytuj]
W oparciu o:[2]
1.3 [edytuj]
R4 Fiat 116C.076 1,3 l (1295 cm³), 2 zawory na cylinder, OHV
Układ zasilania: gaźnik Weber 34 DCHD-1
Średnica cylindra × skok tłoka: 72,00 mm x 79,50 mm
Stopień sprężania: 9,0:1
Moc maksymalna: 60 KM (44 kW) przy 5400 obr/min
Maksymalny moment obrotowy: 103 N•m przy 3200 obr/min
1.3X [edytuj]
R4 Fiat 116C.076 1,3 l (1295 cm³), 2 zawory na cylinder, OHV
Układ zasilania: gaźnik Weber 34 DCHD-1
Średnica cylindra × skok tłoka: 72,00 mm x 79,50 mm
Stopień sprężania: b/d
Moc maksymalna: 65 KM (48 kW) przy 5200 obr/min
Maksymalny moment obrotowy: b/d N•m przy b/d obr/min
1.5 - [edytuj]
R4 Fiat 115C.076 1,5 l (1481 cm³), 2 zawory na cylinder, OHV
Układ zasilania: gaźnik Weber 34 DCHD
Średnica cylindra × skok tłoka: 77,00 mm x 79,50 mm
Stopień sprężania: 7,2:1
Moc maksymalna: 65 KM (48 kW) przy b/d obr/min
Maksymalny moment obrotowy: b/d N•m przy b/d obr/min
1.5 [edytuj]
R4 Fiat 115C.076 1,5 l (1481 cm³), 2 zawory na cylinder, OHV
Układ zasilania: gaźnik Weber 34 DCHD
Średnica cylindra × skok tłoka: 77,00 mm x 79,50 mm
Stopień sprężania: b/d
Moc maksymalna: 70 KM (51,5 kW) przy 5400 obr/min
Maksymalny moment obrotowy: 113 N•m przy 3200 obr/min
1.5X [edytuj]
R4 Fiat 115C.076 1,5 l (1481 cm³), 2 zawory na cylinder, OHV
Układ zasilania: gaźnik Weber 34 DCHD
Średnica cylindra × skok tłoka: 77,00 mm x 79,50 mm
Stopień sprężania: b/d
Moc maksymalna: 82 KM (60,3 kW) przy 5200 obr/min
Maksymalny moment obrotowy: 114 N•m przy 3400 obr/min
Poziom produkcji [edytuj]
Rok Produkcja Rok Produkcja Rok Produkcja Rok Produkcja Rok Produkcja
1967 75 1972 59 728 1977 104 432 1982 47 715 1987 57 624
1968 7 101 1973 82 853 1978 98 075 1983 58 005 1988 44 842
1969 14 736 1974 104 381 1979 84 858 1984 61 029 1989 28 033
1970 31 986 1975 114 327 1980 69 649 1985 61 212 1990 28 077
1971 52 352 1976 116 940 1981 52 448 1986 60 588 1991 4 709
Eksport standardów montażowych [edytuj]
Eksport standardów montażowych obejmował takie kraje jak: Egipt (Nasr), Indonezja, Jugosławia (Zastava), Kolumbia, Tajlandia.
Rok Eksport Rok Eksport Rok Eksport Rok Eksport Rok Eksport
1969 1 824 1974 16 752 1979 ? 1984 ? 1989 ?
1970 3 384 1975 13 526 1980 ? 1985 ? 1990 ?
1971 4 896 1976 17 836 1981 ? 1986 ? 1991 ?
1972 7 776 1977 ? 1982 ? 1987 ?
1973 10 584 1978 ? 1983 ? 1988 ?
Eksport [edytuj]
FSO 125p (model po 1983, z kierownicą po prawej stronie w wersji eksportowej)
Polski Fiat 125p/Nasr 125 jako egipska taksówka u stóp piramidy Dżesera w Sakkarze
1968–1991 [edytuj]
Polski Fiat 125p/FSO 125p eksportowany był do większości państw świata[6]. Największa ich liczba została wysyłana do Jugosławii, Czechosłowacji, Węgier, Anglii, Bułgarii oraz NRD[6]. Eksportowano także standardy montażowe, które obejmowały takie kraje jak: Egipt (Nasr), Indonezja, Jugosławia (Zastava), Kolumbia, Tajlandia. W 1991 ostatnim roku produkcji, wyeksportowano ostatnią serię 26 sztuk. Łącznie wyeksportowano 586 376 sztuk[6].Przedstawione poniżej zestawienie obejmuje tylko część państw do których Polski Fiat 125p/FSO 125p był eksportowany w największej ilości[6]
kraj liczba sztuk wyeksportowanych
Jugosławia 114 526
Czechosłowacja 82 662
Węgry 67 887
Anglia 48 370
Bułgaria 46 500
NRD 43 340
Francja 27 663
Egipt 21 699
Kolumbia 14 875
Grecja 14 616
Irak 13 092
Chiny 11 849
Finlandia 11 561
Belgia 10 820
Nazwy eksportowe [edytuj]
Polski Fiat 125px (Francja)
FSO Polda (Dania)
FSO Montana Break (Francja)
FSO Arizona Pickup (Francja)
FSO Classic/Classic Estate (Holandia)
FSO 1300/1500
Polski Fiat 125p z 1972 roku
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
Polski Fiat 125p - tył pojazdu
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
FSO 125p 1.5 C - tył pojazdu
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
FSO 125p Kombi
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
FSO 125p Pick-up
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
FSO 125p wersja tuningowana
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
Polski Fiat 125p wersja sportowa (rekonstrukcja)
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
FSO 125p (model po 1983, z kierownicą po prawej stronie w wersji eksportowej)
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
Polski Fiat 125p/Nasr 125 jako egipska taksówka u stóp piramidy Dżesera w Sakkarze
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
Polski Fiat 125p – samochód osobowy produkowany w FSO na Żeraniu od 28 listopada 1967[1] do 29 czerwca 1991 na podstawie umowy licencyjnej z włoską firmą FIAT z 1965 roku. Po wygaśnięciu licencji w 1983 r. zmieniono nazwę na FSO 125p.
Historia modelu [edytuj]
Powrót Polskiego Fiata nastąpił po 26 letniej przerwie (po Polskim Fiacie 508). W tym okresie wiele się zmieniło na świecie, zarówno w konstrukcjach samochodów, jak i w metodach ich wytwarzania. Koncerny samochodowe, przeznaczając olbrzymie środki na badania i rozwój konstrukcji, dokonały wielkiego postępu technicznego. Sprzyjała temu koniunktura światowa i ogólny pęd do motoryzacji. Ilustrują to wyraźnie liczby: podczas gdy w roku 1938 w ośmiu najbardziej zmotoryzowanych krajach świata ( USA, Wielka Brytania, Francja, Niemcy, Kanada, Włochy, Szwecja i Japonia) liczba zarejestrowanych pojazdów mechanicznych wynosiła niewiele ponad 28 milionów, to w roku 1965 wzrosła ona do 145 milionów.
Koncepcja rozwoju przemysłu motoryzacyjnego w Polsce rodziła się nie bez poważnych trudności. Grono ludzi obdarzonych umiejętnością spojrzenia w przyszłość motoryzacji oraz zdających sobie sprawę, jak istotną rolę odgrywa ten przemysł w rozwoju wielu dziedzin gospodarki i w kwestii zatrudnienia, musiało pokonać niemałe opory, aby wreszcie uzyskać zrozumienie i poparcie dla inicjatywy zmierzającej do rozwoju przemysłu samochodów osobowych w oparciu o współpracę z którymś z czołowych producentów światowych. W połowie roku 1965 ówczesny dyrektor naczelny Zjednoczenia Przemysłu Motoryzacyjnego, Tadeusz Wrzaszczyk wraz ze swoimi najbliższymi współpracownikami – zastępcą do spraw technicznych Andrzejem Jedynakiem, zastępcą do spraw eksportu Andrzejem Góreckim oraz ówczesnym dyrektorem FSO Witoldem Drylem – przystąpili do konkretnych działań mających na celu rozbudowę Fabryki Samochodów Osobowych na Żeraniu i uruchomienie w niej produkcji nowoczesnego modelu samochodu.
Rozglądając się w poszukiwaniu potencjalnego partnera współpracy, nie przypadkiem skierowano wzrok w stronę Turynu. FIAT dokonał w ciągu ostatniego ćwierćwiecza ogromnego skoku naprzód, stając się jednym z potentatów światowego przemysłu samochodowego.
W dniu 22 grudnia 1965 roku zawarta została między Fiatem a Motoimportem – centralą handlu zagranicznego reprezentującą wówczas polski przemysł motoryzacyjny (której działalność przejął następnie utworzony w 1968 roku POL-MOT) – umowa licencyjna na uruchomienie w Fabryce Samochodów Osobowych na Żeraniu produkcji nowoczesnego samochodu osobowego. Wybór padł na samochód, którego część mechaniczna wywodzi się z produkowanego w Turynie Fiata 1300/1500, karoseria wzięta została z modelu 125, którego wypuszczenie na rynek nastąpiło w 1967. Nowy samochód więc nie miał odpowiednika wśród produkowanych w Turynie, ułatwiło to uzyskanie ważnych dla strony polskiej uprawnień eksportowych na rynki zachodnie.
Dodatkową trudnością techniczną jest to, że konstrukcja nadwozia samochodu 125 nie jest jeszcze przez Fiata do końca dopracowana z uwagi na wspomniany termin uruchomienia produkcji. Ale gra warta była świeczki, chodziło bowiem o to, żeby nowy samochód z Żerania został wypuszczony tylko parę miesięcy później od turyńskiego 125. Towarzyszyła temu poważna reorganizacja całego polskiego przemysłu motoryzacyjnego, polegająca głównie na specjalizacji poszczególnych zakładów kooperujących z FSO. W kwietniu 1966 roku rozpoczęło pracę biuro Motoimprotu w Turynie, mające za zadanie koordynację współpracy technicznej i handlowej między zainteresowanymi przedsiębiorstwami polskimi a biurami Fiata. W drugiej połowie 1966 roku rozpoczęła się przeprowadzana na szeroką skalę akcja szkoleniowa polskich techników w zakładach Fiata i jego kooperantów. Łączny koszt zakupu licencji i maszyn wyniósł 2,764 mld złotych oraz 32,450 mln dolarów[1].
PF 125p (1967-1973) [edytuj]
Mimo powstania udanych prototypów (Syrena 110 czy Warszawa 210), w 1965 roku władze Polski zdecydowały, że przestarzałe technicznie i technologicznie modele należy zastąpić pojazdem licencyjnym. Wiązało się to z m.in. koniecznością pozyskania nowych technologii produkcji[2]. Umowę licencyjną podpisano 22 grudnia tego samego roku[2]. Wkrótce rozpoczęto proces modernizacji warszawskiej fabryki. Do produkcji nowego samochodu potrzebne były nowoczesne i precyzyjne maszyny. Zostały one zakupione od renomowanych europejskich i amerykańskich producentów[2].
Na podstawie zawartej umowy, Fiat przygotował dla Polski model 125p[2]. Był to średniej klasy sedan wyposażony w klasyczny układ napędowy - wzdłużnie zamontowany z przodu silnik napędzał koła tylne. Układ hamulcowy oraz nadwozie zostało przeniesione do 125p z Fiata 125. Podwozie wraz z układem napędowym zaadaptowano z powoli wycofywanego już z produkcji Fiata 1300/1500[2].
Montaż rozpoczęto 28 listopada 1967. Seryjną produkcję podjęto początkiem następnego roku[2].
Do napędu użyto czterosuwowego, czterocylindrowego, chłodzonego cieczą silnika rzędowego o pojemności 1.3 litra. Wyposażony był on w rozrząd typu OHV napędzany łańcuchem. Blok silnika odlany został z żeliwa, głowica zaś ze stopów lekkich. Kuty wał korbowy podparto na trzech łożyskach. Samochód wyposażono w instalację elektryczną o napięciu 12 V, ładowanie zapewniał alternator o mocy 580 W[2]. Silnik zblokowany był z w pełni zsynchronizowaną, czterobiegową, manualną skrzynią biegów. Użyto sterowanego hydraulicznie jednotarczowego sprzęgła suchego. Wybór biegu odbywał się poprzez dźwignię umieszczoną w kolumnie kierownicy. Moment obrotowy przenoszony był na koła tylne poprzez dzielony wał napędowy na most tylny. Samochód wyposażono w mechanizm różnicowy[2].
W modelu zastosowano nowoczesne hamulce tarczowe na obydwu osiach. Jednoobwodowy układ sterowany był hydraulicznie, wyposażono go dodatkowo w mechanizm wspomagający[2]. W przedniej osi zastosowano niezależnie zawieszenie oparte na podwójnych wahaczach poprzecznych, dodatkowo użyto stabilizatora skrętnego. Zawieszenie tylne było układem zależnym, wykorzystano w nim resory piórowe i amortyzatory teleskopowe[2].
W drugim roku po rozpoczęciu seryjnej produkcji, do gamy jednostek napędowych dołączono motor o pojemności 1,5 litra. Była to w zasadzie jednostka 1.3 o powiększonej z 72 do 77 mm średnicy cylindra. Zmodyfikowano także konstrukcję gaźnika oraz wentylatora chłodnicy. Wprowadzone zmiany zaowocowały wzrostem mocy maksymalnej o 10 koni mechanicznych, samochód mógł rozpędzić się do prędkości ponad 150 km/h[2].
Samochód był wciąż udoskonalany. W 1971 roku wprowadzono mechanizm blokady kierownicy oraz zmodernizowany, dwuobwodowy układ hamulcowy na miejsce starego jednoobwodowego. Dodatkowo oś tylna została wyposażona w korektor siły hamowania. W kolejnym przygotowano szereg innych modernizacji, dotyczyły one między innymi: układu chłodzenia, przeniesienia dźwigni zmiany biegów z kolumny kierowniczej na podłogę czy też poprawy ergonomiczności wnętrza[2]. Do gamy jednostek napędowych planowano dołączenie nowych odmian dotychczasowo stosowanych silników.
PF 125p (1973-1975) [edytuj]
W 1972 roku produkcję samochodu FSO Syrena przeniesiono z Żerania na Śląsk, do Bielsko-Białej. W ten sposób zwolniono powierzchnię Zakładu nr 1. Została ona przeznaczona na produkcję pochodnych od PF 125p: pickupa, kombi i sanitarki[3]. Zmodernizowano także część istniejących już zakładów zajmujących się produkcją modelu. Zaowocowało to wzrostem wydajności fabryki[3]. Wzrastać zaczęła także liczba samochodów eksportowanych[3], Polski Fiat 125p został zaprezentowany nawet na wystawie w Nowym Jorku, w 1974 rozpoczęto eksport na rynek brytyjski[3].
W 1973 roku Fiat 125p doczekał się poważniejszych zmian konstrukcyjnych. Ze względu na panujące wówczas normy bezpieczeństwa zmieniono klamki drzwi na kasetowe oraz poprawiono sposób montażu lusterka wstecznego[3]. Zastosowano nową atrapę chłodnicy - w miejsce dotychczas stosowanej chromowanej montowano plastikową czarną[3]. Zmodernizowano konstrukcję przednich foteli przystosowując ją do montażu zagłówków. Zmodernizowano także układ zawieszenia pojazdu, czteropiórowe resory z tyłu zastąpiono dłuższymi dwupiórowymi, zastosowano także nowe tylne amortyzatory[3].
Od 1974 roku samochody wyposażano w nowy typ przekładni kierowniczej. Zmniejszono średnicę koła kierownicy, zaczęto używać dzielonej kolumny kierownicy, co podnosiło bezpieczeństwo kierowcy w razie wypadku[3]. Wycieraczki wyposażono w programator pracy. Zmodyfikowano układ elektryczny samochodu[3].
PF 125p MR'75 (1975-1983) [edytuj]
W 1975 roku przygotowano kolejną wersję Polskiego Fiata 125p, MR'75. Charakteryzował się on zmodernizowaną ścianą przednią nadwozia (nowa atrapa chłodnicy, inne ramki reflektorów, szerokie klosze kierunkowskazów i lamp pozycyjnych) jak i ścianę tylną (w miejsce wąskich pionowych kloszy zastosowano szerokie umieszczone poziomo)[4]. Samochód wyposażono także w ozdobne listwy po bokach nadwozia i nowe kołpaki oraz zderzaki. Modyfikacjom poddano także wnętrze, poprawiono deskę rozdzielczą, przystosowano ją do ewentualnego montażu obrotomierza i radioodbiornika[4]. W samochodzie zastosowano także nowy typ urządzenia grzewczego o większej wydajności, wraz z nim zdecydowanie poprawiono system wentylacji wnetrza - dodano nowe dysze nadmuchu powietrza na desce rozdzielczej i zmodernizowano system odprowadzania zużytego powietrza na słupkach tylnych. Oprócz tego w fotelach przednich zaczęto montować zagłówki regulowane. Pojawiła się opcja montażu podgrzewania szyby tylnej[4].
Zmodernizowano również dostępne jednostki napędowe, zmieniono wałek rozrządu i nastawy gaźnika. Modyfikacje te zaowocowały wzrostem mocy maksymalnej o 3,7 kW, silnik 1300 osiągał moc 65 KM, a wersja 1500 - 75 KM. Dzięki zastosowaniu w konstrukcji m.in. akumulatora w szczelnej obudowie czy opon promieniowych, samochód spełniał ówczesne europejskie wymagania homologacyjne[4].
Pod koniec roku 1976 przygotowano kolejny zestaw modyfikacji dla samochodu. W jego skład wchodziły między innymi: nowy tylny most napędowy polskiej konstrukcji, drobne zmiany w konstrukcji gaźnika, poprawiono skuteczność hamulca postojowego, usunięto uchylne szybki w drzwiach przednich. Dla wersji kombi przygotowano wycieraczkę szyby tylnej wraz ze spryskiwaczem[4]. W 1976 roku wyprodukowano 101050 sztuk modelu, co łącznie dawało wynik około 568000 wyprodukowanych PF 125p[4]. W roku 1977 powstała niewielka seria egzemplarzy ze zmodyfikowaną ścianą przednią wyposażoną w prostokątne reflektory[4].
W roku 1978 wprowadzono do produkcji Poloneza, następcę modelu 125p. Początkowo planowano zakończenie produkcji przestarzałego już PF 125p maksymalnie do roku 1982, jednakże oba samochody produkowane były jednocześnie przez prawie 13 kolejnych lat (do 1991)[4]. Rozpoczął się proces ujednolicania konstrukcji obydwu samochodów. Do Polskiego Fiata 125p adaptowano nowocześniejsze elementy konstrukcyjne z Poloneza[4].
PF 125p C (1981-1983) [edytuj]
Po wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981, warszawska fabryka została odcięta od dostaw części zza granicy. Odbiło się to niekorzystnie na jakości produkowanych samochodów. Pojazdy były pozbawiane wielu elementów ozdobnych i wyposażenia dodatkowego. Dodatkowo spadła jakość ich produkcji[4]. W tym czasie powstała zubożona wersja 125p C. Została ona przeznaczona wyłącznie na polski rynek. Jej powstanie wiązało się z pogarszającą się sytuacją gospodarczą kraju i trudnościami w imporcie części zamiennych, zwłaszcza za dewizy.
FSO 125p (1983-1991) [edytuj]
1 stycznia 1983 roku wygasła umowa licencyjna między Fiatem a FSO, w związku z tym musiano zmienić nazwę auta na FSO 125p[4]. Wiązało się to z wprowadzeniem nowego znaczka na kracie wlotu powietrza. W tym samym roku wprowadzono alternator oraz wskaźniki temperatury wody i poziomu paliwa z FSO Poloneza MR'83. W kwietniu 1983 roku ostatecznie zubożono nadwozie. Usunięto lampy boczne kierunkowskazów, wprowadzono małe czarne kołpaki, usunięto lampki oświetlenia bagażnika, zapalniczki, oświetlenie schowka, usunięto programator wycieraczek, listwy zewnętrzne z drzwi, odblaski drzwiowe oraz wprowadzono małe podłokietniki. W 1986 wprowadzono ostatnią modyfikację dodając światło przeciwmgłowe tylne[4]. Produkcja 125p pod nazwą FSO trwała 8 lat[4].
Ostatni egzemplarz wyprodukowano 29 czerwca 1991. Ogółem w FSO wyprodukowano 1 445 699 tych aut.[5] Eksport i eksport wewnętrzny objęły 874 966 szt., w tym eksport – 586 376 szt, wysyłanych do około 80 krajów. Wśród największych odbiorców były takie kraje jak Wielka Brytania – 48 370 szt., oraz Francja – 27 663 sztuk. Eksport i eksport wewnętrzny szybko rosły i przykładowo wynosiły: 1968 – 1876 sztuk, 1969 – 9593 sztuk, 1975 – 82 909 sztuk (w tym standardy montażowe). Eksport wewnętrzny wzrósł z 1876 sztuk w 1968 do 21 818sztuk w 1973 roku.
Dane techniczne [edytuj]
Rodzaj silnika czterosuwowy benzynowy
Liczba i układ cyl. 4 w układzie rzędowym
Pojemność silników/moc
1295 /1300/cm3/65 KM
1481 /1500/cm3/75 KM
1481 /1500/cm3/82 KM wersja AB wzmocniona
1598 /1600/cm3/87 KM wersja CB
Moment obrotowy
1500AA/75 KM/115 Nm przy 3200 obr/min
1500AB/82 KM/114 Nm przy 3400 obr/min
1600CB/87 KM/132 Nm przy 3800 obr/min
Prędkość obrotowa przy maksymalnej mocy
sil. 1300 (60 KM) – 5400 obr/min
sil. 1300 (65 KM) - 5200 obr/min
sil. 1500 – 5400 obr/min.
Kolejność zapłonu 1 – 3 – 4 – 2
Liczba biegów 4 + wsteczny , skrzynie 5. biegowe montowano po 1985 r.
Opony 5,60 SR -13 (dziś 165/80x13)
Ciśnienie w oponach przód 0,17 MPa, tył 0,19 MPa
Masa własna: 1300 - 970 kg
prędkość maksymalna – 140 km/h
przyśpieszenie 0-100 km/h
- od ok. 22,0 s. (1300/60 KM od 1968 r.); - do ok. 18,5 s. (1300/65 KM od 1975 r.)
Masa całkowita 1420 kg
Maksymalna masa przyczepy bez ham. – 500 kg, z ham. – 1000 kg
Zdolność pokonywania wzniesień
silnik 1300
bieg I 35% II 20% III 13% IV 6% wsteczny 36% - 1300/60 KM
silnik 1500
bieg I 41% II 23% III 14% IV 8% wsteczny 42% - 1500/ 75 KM
Wymiary w mm dł./szer./wys. – 4226/1630/1440
Rozstaw osi w mm 2506
Rozstaw kół przód/tył w mm 1298/1275
Hamulce przód i tył tarczowe
Poj. zbiornika paliwa 45 l
Zużycie paliwa średnie (ECE: 90/120/miasto) silników OHV:
1300 60 KM – 8,2 l/100 km, 65 KM - 8,0 l/100 km
1500 70 KM – 8,5 l/100 km, 75 KM - 8,2 l/100 km
1500/5b 82 KM - 7,8 l/100 km
1600/5b 87 KM - 7,6 l/100 km
nadwozie samonośne, 5-miejscowe, 4-drzwiowe, metalowe
silnik 4-suwowy, 4-cylindrowy, rzędowy, chłodzony cieczą, umieszczony z przodu napędza koła tylne
średnica cylindrów x skok tłoka/poj. skokowa – 72 × 79,5 mm/1295 cm³ oraz 77 × 79,5 mm/1481
moc maksymalna silników OHV po 1975 r.:
- 65 KM (1300) – DIN przy 5400 obr./min.,
- 75 KM (1500) - DIN przy 5400 obr./min.,
- 82 KM (1500) - DIN przy 5200 obr./min.,
- 87 KM (1600) - DIN przy 5200 obr./min.,
stopień sprężania 8,8:1
skrzynka przekładniowa 4-biegowa, całkowicie synchronizowana, sterowana dźwignią umieszczoną w podłodze
zawieszenie przednie; niezależne, górne i dolne trójkątne wahacze poprzeczne, sprężyny śrubowe, amortyzatory teleskopowe, stabilizator, drążki reakcyjne
zawieszenie tylne; sztywna oś tylna, dwa wzdłużne resory 2-piórowe, amortyzatory teleskopowe, drążki reakcyjne
hamulce dwuobwodowe ze wspomaganiem, tarczowe na 4 koła, korektor siły hamowania przy osi tylnej, hamulec ręczny mechaniczny na koła tylne
ogumienie o wymiarach 165S-13
masa własna pojazdu silnik 1500/1600 OHV od 1975 r.- 1020 kg
prędkość maksymalna – silnik OHV 1500 70 KM -150km/h, 75 KM -155km/h, 82 KM -160 km/h,
prędkość maksymalna - silnik OHV 1600 87 KM -165km/h
przyśpieszenie 0-100 km/h:
* od ok. 18 s. (1500/70 KM od 1971 r., oraz później wersji "odprężonej" na rynek chiński)
* do ok. 16 s. (1500/75 KM od 1975 r.) lub ok. 14 s. (1600/87 KM od 1986 r.)
zużycie paliwa ok. 10 l/100 km przy szybkości 110 km/h - dla wersji 1500/70 KM 1971-1974
Silniki [edytuj]
W oparciu o:[2]
1.3 [edytuj]
R4 Fiat 116C.076 1,3 l (1295 cm³), 2 zawory na cylinder, OHV
Układ zasilania: gaźnik Weber 34 DCHD-1
Średnica cylindra × skok tłoka: 72,00 mm x 79,50 mm
Stopień sprężania: 9,0:1
Moc maksymalna: 60 KM (44 kW) przy 5400 obr/min
Maksymalny moment obrotowy: 103 N•m przy 3200 obr/min
1.3X [edytuj]
R4 Fiat 116C.076 1,3 l (1295 cm³), 2 zawory na cylinder, OHV
Układ zasilania: gaźnik Weber 34 DCHD-1
Średnica cylindra × skok tłoka: 72,00 mm x 79,50 mm
Stopień sprężania: b/d
Moc maksymalna: 65 KM (48 kW) przy 5200 obr/min
Maksymalny moment obrotowy: b/d N•m przy b/d obr/min
1.5 - [edytuj]
R4 Fiat 115C.076 1,5 l (1481 cm³), 2 zawory na cylinder, OHV
Układ zasilania: gaźnik Weber 34 DCHD
Średnica cylindra × skok tłoka: 77,00 mm x 79,50 mm
Stopień sprężania: 7,2:1
Moc maksymalna: 65 KM (48 kW) przy b/d obr/min
Maksymalny moment obrotowy: b/d N•m przy b/d obr/min
1.5 [edytuj]
R4 Fiat 115C.076 1,5 l (1481 cm³), 2 zawory na cylinder, OHV
Układ zasilania: gaźnik Weber 34 DCHD
Średnica cylindra × skok tłoka: 77,00 mm x 79,50 mm
Stopień sprężania: b/d
Moc maksymalna: 70 KM (51,5 kW) przy 5400 obr/min
Maksymalny moment obrotowy: 113 N•m przy 3200 obr/min
1.5X [edytuj]
R4 Fiat 115C.076 1,5 l (1481 cm³), 2 zawory na cylinder, OHV
Układ zasilania: gaźnik Weber 34 DCHD
Średnica cylindra × skok tłoka: 77,00 mm x 79,50 mm
Stopień sprężania: b/d
Moc maksymalna: 82 KM (60,3 kW) przy 5200 obr/min
Maksymalny moment obrotowy: 114 N•m przy 3400 obr/min
Poziom produkcji [edytuj]
Rok Produkcja Rok Produkcja Rok Produkcja Rok Produkcja Rok Produkcja
1967 75 1972 59 728 1977 104 432 1982 47 715 1987 57 624
1968 7 101 1973 82 853 1978 98 075 1983 58 005 1988 44 842
1969 14 736 1974 104 381 1979 84 858 1984 61 029 1989 28 033
1970 31 986 1975 114 327 1980 69 649 1985 61 212 1990 28 077
1971 52 352 1976 116 940 1981 52 448 1986 60 588 1991 4 709
Eksport standardów montażowych [edytuj]
Eksport standardów montażowych obejmował takie kraje jak: Egipt (Nasr), Indonezja, Jugosławia (Zastava), Kolumbia, Tajlandia.
Rok Eksport Rok Eksport Rok Eksport Rok Eksport Rok Eksport
1969 1 824 1974 16 752 1979 ? 1984 ? 1989 ?
1970 3 384 1975 13 526 1980 ? 1985 ? 1990 ?
1971 4 896 1976 17 836 1981 ? 1986 ? 1991 ?
1972 7 776 1977 ? 1982 ? 1987 ?
1973 10 584 1978 ? 1983 ? 1988 ?
Eksport [edytuj]
FSO 125p (model po 1983, z kierownicą po prawej stronie w wersji eksportowej)
Polski Fiat 125p/Nasr 125 jako egipska taksówka u stóp piramidy Dżesera w Sakkarze
1968–1991 [edytuj]
Polski Fiat 125p/FSO 125p eksportowany był do większości państw świata[6]. Największa ich liczba została wysyłana do Jugosławii, Czechosłowacji, Węgier, Anglii, Bułgarii oraz NRD[6]. Eksportowano także standardy montażowe, które obejmowały takie kraje jak: Egipt (Nasr), Indonezja, Jugosławia (Zastava), Kolumbia, Tajlandia. W 1991 ostatnim roku produkcji, wyeksportowano ostatnią serię 26 sztuk. Łącznie wyeksportowano 586 376 sztuk[6].Przedstawione poniżej zestawienie obejmuje tylko część państw do których Polski Fiat 125p/FSO 125p był eksportowany w największej ilości[6]
kraj liczba sztuk wyeksportowanych
Jugosławia 114 526
Czechosłowacja 82 662
Węgry 67 887
Anglia 48 370
Bułgaria 46 500
NRD 43 340
Francja 27 663
Egipt 21 699
Kolumbia 14 875
Grecja 14 616
Irak 13 092
Chiny 11 849
Finlandia 11 561
Belgia 10 820
Nazwy eksportowe [edytuj]
Polski Fiat 125px (Francja)
FSO Polda (Dania)
FSO Montana Break (Francja)
FSO Arizona Pickup (Francja)
FSO Classic/Classic Estate (Holandia)
FSO 1300/1500
Polski Fiat 125p z 1972 roku
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
Polski Fiat 125p - tył pojazdu
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
FSO 125p 1.5 C - tył pojazdu
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
FSO 125p Kombi
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
FSO 125p Pick-up
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
FSO 125p wersja tuningowana
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
Polski Fiat 125p wersja sportowa (rekonstrukcja)
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
FSO 125p (model po 1983, z kierownicą po prawej stronie w wersji eksportowej)
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
Polski Fiat 125p/Nasr 125 jako egipska taksówka u stóp piramidy Dżesera w Sakkarze
TYLKO ZAREJESTROWANI I ZALOGOWANI UŻYTKOWNICY WIDZĄ LINKI. DARMOWA REJESTRACJA
...a co, śmigam cento 